Blog 14, medische ongemakken, verslag voor sponsor Medic Info

18-03-2022
Van ingegeroeide teennagel tot een sprong van het balkon!
 
Een van de eerste dingen die ze zeggen bij de eerste infoavond van School at Sea is dat het niet zonder risico's is. Eerst dacht ik dat het een soort disclaimer was. Weet je wel; zo'n bordje dat bij de speeltuin staat "betreden op eigen risico". Maar sinds de reddingsactie waarover jullie hebben kunnen lezen in mijn vorige sensationele blog, lijkt er toch een kern van waarheid. We zijn namelijk 37 incapabele pubers die denken dat we onsterfelijk zijn: nou dat is in ieder geval niet zo. Ik ben al een heel wat keren onderuit gegaan op de onverwachte golven en ik heb nog een goede brandwond over gehouden aan mijn eerste keukendienst. Midden op de oversteek meldde een paar Sassers dat ze een ingegroeide teennagel hadden en ja en dan kan je niet zomaar naar de huisarts. Voordat de scheepsarts aan boord kwam, moesten we voor medische ongemakken naar kapitein Sam. Hij kon dus onze teennagels stuk voor stuk behandelen nadat we een halfuur met onze voet in een emmer water hebben gezeten. De kapitein moet namelijk een speciaal medisch certificaat halen voordat hij of zij kapitein mag zijn. Bij een matroos is dit alleen een basic safety cursus. Tijdens het varen vallen er ook ontzettend veel mensen van de trap. We hebben aan boord vrij steile trappen. De eerste 2 maanden sliep ik in de hut naast de trap en werd ik nog vrij vaak wakker van iemand die ongelukkig van de trap af viel en daarna snel naar Sam moest. Op Dominica was Sam er helemaal klaar mee en heeft ons even goed uitgelegd hoe je moet traplopen, wat een skill op zich is aan boord, want als het zo doorging zou het niet lang duren voordat iemand zich serieus zou bezeren. Laatst was er weer iemand iets te snel van de trap gegaan en had haar pols bezeerd. Gelukkig was onze Scheepsarts toen ter plekke om snel de kneuzing te verzorgen. In de tijden dat we nog geen zeebenen hadden vielen er dus ook nog vrij veel mensen op dek tijdens het zeilen. Gelukkig heeft niemand hier ook nog een serieus letsel aan over gehouden. Er was alleen een gevalletje tijdens de eigen reis in Panama. Tijdens de eigen reis gaan we in een groepjes op pad. Er gaat ook 1 begeleider mee die ervoor zorgt dat we levend thuiskomen maar voor de rest mag deze eigenlijk zeggen. Tijdens de eigen reis gaan we dus 10 dagen door Panama backpacken en mogen we zelf onze reis plannen. Maar tijdens deze periode leek het een Sasser van een ander groepje het een slim idee om van een balkon te springen. Hierdoor moesten ze dus een dag lang naar het ziekenhuis en heeft ze nog wel even in het gips moeten zitten maar gelukkig mocht ze er snel weer uit en nu is alles weer goed. Brandwonden komen ook vaak voor zeker als we de hele dag in de keuken staan om voor 50 man te koken. Enkele pubers in een keuken van een wiebelend schip met gladde vloeren, scherpe messen en hete pannen is niet altijd een succes verhaal. Bij mij was er bijvoorbeeld een hete pan op mijn arm gekomen tijdens mijn eerste keukendienst. Deze wond had ik alleen niet snel genoeg gekoeld dus ik heb er nog een mooie herinnering aan over gehouden die nu op mijn arm staat geprent. Inmiddels heb ik dan wel geleerd wat je moet doen bij een brandwond. We moeten ook al onze kleine wondjes melden bij de kapitein. In het warme klimaat van de Cariben ontsteken wonden namelijk heel snel. Er komen dus dagelijks mensen naar onze Sam om elk klein wondje te melden en het te laten desinfecteren. Gelukkig hebben we daar inmiddels onze geweldige scheepsarts voor. Ze kwam aan boord in Panama en heeft ons tot Bermuda vergezeld. Die 23 dagen konden we dus met al onze kleine wondjes en consequenties van onze domme acties naar haar komen. Dankzij haar kwam er ook een nieuwe functie aan bod tijdens de scheepsovername. Een scheepsovername is een periode van (meestal) 3 dagen dat de leerlingen het schip overnemen en alles écht zelf gaan doen. Iedereen mag solliciteren voor een bepaalde functie zoals: kapitein, stuurman, machinist, kok en meer. We gaan dan alles zelf organiseren en regelen en de crew laat ons dan los om te doen wat we moeten doen: het schip drijvend houden en het liefst de goede kant op gaan. Maar nu de scheepsarts dus aan boord was gekomen zijn er drie scheepsartsen in opleiding gekomen. Tijdens de scheepsovername hebben zij hele dagen in de eetzaal gezeten met de scheepsarts, intensief aan het leren over alles wat er bij het leven van een scheepsarts komt kijken. Ze hebben geleerd over alle dingen die aan boord kunnen gebeuren en hoe je die behandelt. Ze hebben leren hechten, infuus aanbrengen, spalken en mensen op een brancard scheppen. Speciaal hiervoor is de brancard uit het vis ruim gehaald (grote kruipruimte onder alle hutten waar er veel wordt bewaard wat we niet veel nodig hebben.) Een paar mensen hebben zich aangeboden als vrijwilliger en zijn vastgebonden geweest in het grote gele gevaarte. De brancard wordt gebruikt bij helikopteroperaties waarbij de patiënt naar boven moet worden getakeld door een helikopter (zoals in de laatste blog dus). De vorige keer hadden we hem alleen niet nodig, omdat onze patiënt nog wel zelf kon lopen. Laatst hadden we ook een EHBO cursus gekregen van onze geliefde scheepsarts. We hebben geleerd wat we moeten doen als er een ongeluk is gebeurd aan boord en hoe je kan zien wat er aan de hand is. Het was best interessant alleen het kwam er een beetje op neer dat we eigenlijk gewoon hulp moeten halen van iemand die wél weet wat hij doet. We weten nu gelukkig wel hoe we een bepaald letsel kunnen analyseren en wat we daar ter plekke aan kunnen doen maar de eerste regel was vooral: do no further harm! wat verrassend best makkelijk kan zijn.
Het leven aan boord kan dus best spannend zijn en we zoeken allemaal soms wel een beetje de grens op maar gelukkig is er nog nooit echt iets erg gebeurd......... afkloppen!